[Το Όνειρο] Διονύσιος Σολωμός

Άκου έν’ όνειρο, ψυχή μου,και της ομορφιάς θεά·μου εφαινότουν οπώς ήμουνμετ’ εσένα μία νυχτιά.

5Σ’ ένα ωραίο περιβολάκιπερπατούσαμε μαζί·όλα ελάμπανε τ’ αστέριακαι τα κοίταζες εσύ.

Εγώ τσὄλεα: Πέστε, αστέρια,10είν’ κανέν’ από τ’ εσάς,που να λάμπει απόκει απάνουσαν τα μάτια της κυράς;

Πέστε αν είδετε ποτέ σαςσ’ άλλη τέτοια ωραία μαλλιά,15τέτοιο χέρι, τέτοιο πόδι,τέτοια αγγελική θωριά;

Τέτοιο σώμα ωραίον οπ’ όποιοςτο κοιτάζει ευθύς ρωτά:Αν είν’ άγγελος εκείνος,20πώς δεν έχει τα φτερά;

Ότι είπα αυτά τα λόγια,μου εφανήκανε ομπρόςάλλες κόρες στολισμένεςμε του φεγγαριού το φως.

25Εχορεύανε πιασμένεςαπ’ τα χέρια τα λευκά,κι όλες τους επολεμούσαννα μου πάρουν την καρδιά.

Τότε άκουσα το χείλι30το δικό σου να μου πει:Πώς σου φαίνονται; Και σου ’πα:Είναι άσχημες πολύ.

Εσύ έκαμες ετότεςγέλιο τόσο αγγελικό,35που μου φάνηκε πως είδαανοιχτό τον ουρανό.

Και παράμερα σ’ επήραεισέ μία τρανταφυλλιάκι έπεσά σου αγάλι αγάλι40στην ολόλευκη αγκαλιά.

Κάθε φίλημα, ψυχή μου,οπού μὄδινες γλυκά,εξεφύτρωνε άλλο ρόδοαπό την τρανταφυλλιά.

45Όλη νύχτα εξεφυτρώσαν,ώς οπού ’λαμψεν η αυγή,που μας ηύρε και τους δυο μαςμε την όψη μας χλωμή.

Τούτο είν’ τ’ όνειρο, ψυχή μου·50τώρα στέκεται εις εσένα το κάμεις ν’ αληθέψεικαι να θυμηθείς για με.