« ΑΔΕΛΦΗ μου, 

δεν είμαι πια ποιητής 

δεν καταδέχομαι να’ μαι ποιητής. 

Είμαι ένα πληγωμένο μυρμήγκι 

που έχασε το δρόμο του 

μες στην απέραντη νύχτα. 

Αναδεύω την τέφρα 

των πυρπολημένων Απριλίων

και δε βρίσκω μια σπίθα 

για ν’ ανάψω την αρχαία θερμάστρα.

                  ~

Δε σ’ είδαμε ποτέ να κλάψεις.

Μονάχα εκεί στα μηλίγγια σου 

οι λεπτές φλέβες 

όμοιες με σχέδια κυανού φωτός 

έκρουαν τον πυρετό 

των κλειδωμένων χειλιών σου.

(Πόσες φορές, 

τις ώρες που κοιμόσουν,

έσκυψα πάνω τους για να διαβάσω 

το μυστικό σου). 

Γεμάτη αγάπη κ’ έλεος 

έδενες τις πληγές μας 

και σώπαινες.

Η σιωπή σου μηνούσε τα πάντα»

[Το τραγούδι της αδελφής μου] Γιάννης Ρίτσος • Απόσπασμα