«ΠΡΑΞΗ ΔΕΥΤΕΡΗ / αυτή» 

με σκοτώνεις καλέ μου;

η σκέψη μου λιβάδι 

που τρέχεις μέσα του 

άντρα μου

και από κάτω λάσπη 

λέρωσες τα παπούτσια σου;

θα σου τα καθαρίσω 

μη λησμονάς τη λεπτομέρεια:

η λάσπη δεν είναι νεκρή γη 

νεκρή γη είναι εκεί που δεν πατάς 

καλέ μου 

θα σκάψουμε μαζί να ανασύρουμε 

μια θάλασσα από κάτω 

κλαίω. με έχεις δει να κλαιω;

μπορώ στ’ αληθεια

στη λάσπη αναπαύονται 

τα ξεχασμένα πλάσματα 

από τους περασμένους αιώνες 

εκεί σε τήξη ανάστροφη κι ένα παιδί δικό μας,

ο ιππόκαμπος από το αύριο 

άντρα μου 

δεν αντέχω 

καλέ μου 

δε μου μιλάς; πάρε μερικά γράμματα 

έπλεξε τα μια λέξη 

και ύστερα πέταξε τη μου 

κρατάω τη σφαγμένη κοιλιά μου 

κύματα στο στήθος μου

κόμποι 

που δένουν τα μεγαλύτερα καράβια 

μέσα στο λαιμό μου 

γύρνα, τσακίζω τα γόνατα μου 

και στο ζήτω καλέ μου 

τίποτα δεν είναι οι πόλεμοι 

σε εμάς αντίκρυ 

μήτε οι λίμνες με το αίμα που κοχλάζει 

μήτε οι νεκροί και οι τραυματίες 

μήτε ο πόνος 

ούτε ένα βραδάκι μέσα στη σταδίου δεν είναι 

ένα δάσος μπροστά μου 

κάθε δέντρο και μια ψαλμωδία 

και όλα μαζί 

ένα βογγητό 

κλαίω. με έχεις δει να κλαίω;

μπορώ, αλήθεια 

δες με 

μη με δεις, καλέ μου