«Η Σονάτα του Σεληνόφωτος» Γιάννης Ρίτσος (αποσπάσματα) Θα καθίσουμε λίγο στο πεζούλι, πάνω στο ύψωμα, κι όπως θα μας φυσάει ο ανοιξιάτικος αέρας μπορεί να φανταστούμε κιόλας πως θα πετάξουμε, γιατί, πολλές φορές, και τώρα ακόμη, ακούω τον θόρυβο  του φουστανιού μου σαν τον θόρυβο δύο δυνατών φτερών που ανοιγοκλείνουν, κι όταν κλείνεσαι μέσα σ…

[ΠΟΙΗΤΗΣ] Θεόκλητος Θύμης Οι ποιητέςγεμάτοι αγωνίαχάνονται βιαστικά στις κάμαρες. Στα χέρια τους κρατούν στιγμέςπου ακόμη είναι ζωντανέςκαι χρειάζονται οι λέξειςγια να τους χαρίσουντην αθανασία… Το ποίημα ΠΟΙΗΤΗΣ του Θεόκλητου Θύμη δημοσιεύθηκε το 1999 από τις εκδόσεις Απόστροφος, σε συλλογή ποιημάτων του με τίτλο ΕΝΤΕΚΑ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΑ ΠΟΡΤΡΑΙΤΑ ΚΙ ΕΝΑΣ ΣΤΕΝΑΓΜΟΣ.

Ο κόσμος είναι μια σφαίρα μαγικήπου πάει του χαμού αν δεν πετάξει ο άνθρωποςαν δεν μπορεί να δει το διάφανο αστραφτερό γυαλί της. Γι’ αυτό κι εγώ διαλαλώαυτή την καθαρότητα που ούτε στιγμή δε φυλακίζεταικι έμαθα απ’ τα πουλιάτη διψασμένη ελπίδα,τη σιγουριά και την αλήθεια του πετάγματος. Arte de pájaros [1961-1965], A΄ Έκδοση 1966Μετάφραση: Μπάμπης…

« ΑΔΕΛΦΗ μου,  δεν είμαι πια ποιητής  δεν καταδέχομαι να’ μαι ποιητής.  Είμαι ένα πληγωμένο μυρμήγκι  που έχασε το δρόμο του  μες στην απέραντη νύχτα.  Αναδεύω την τέφρα  των πυρπολημένων Απριλίων και δε βρίσκω μια σπίθα  για ν’ ανάψω την αρχαία θερμάστρα.                   ~ Δε σ’ είδαμε…

Αʹ Ὅ Διγενῆς ψυχομαχεῖ κ’ ἡ γῆ τόνε τροµάσσει.Βροντᾷ κι’ ἀστράφτει ὁ οὐρανὸς καὶ σειέτ’ ὁ ἀπάνω κόσµος,κι’ ὁ κάτω κόσμος ἄνοιξε καὶ τρίζουν τὰ θεµέλια,κ’ ἡ πλάκα τὸν ἀνατριχιᾷ πῶς θὰ τόνε σκεπάσῃ,πῶς θὰ σκεπάσῃ τὸν ἀιτὸ τσῇ γῆς τὸν ἀντρειωμένο.Σπίτι δὲν τὸν ἐσκέπαζε, σπήλιο δὲν τὸν ἐχώρει,τὰ ὄρη ἐδιασκέλιζε, βουνοῦ κορφαῖς ἐπήδα,χαράκι’ ἀμαδολόγανε…

Είμαι των άστρων ο Σκύλος.Με τα μάτια κοιτάζω ψηλά,με τα χέρια γιορτάζω τη λάσπη.Νηστεύει η ψυχή μου από πάθη. [Των Άστρων ο Σκύλος] Νίκος Καρούζος

Δειλή άνοιξη!  Τελευταία σταγόνα, μην υποχωρείς! (Δήμητρα Σταυρίδου) Καίγομαι πάλι Αφήνομαι στην τέχνη Λάμπουν οι στάχτες (Ραφαήλ Αγρόδημος)

KIKH ΔΗΜΟΥΛΑ “ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ”Στη μάνα μου Το σπίτικοιτάζει τον δημόσιο δρόμοκαι τη θάλασσαμε λογική τεσσάρων παραθύρων,χαμογελώντας στερεότυπαμ’ ένα πλατύ πορτοκαλίμπαλκόνι. Σ’ αυτό το μπαλκόνισ’ αυτό το χαμόγελοτ’ απογεύματα, η μάνα μουτο δυσανάγνωστό της πρόσωποεκθέτει. Ο χρόνος το συνέγραψεχωρίς έξαρσηαπό νύχτα σε νύχτασε γλώσσα πόνου ρέουσαγεμίζονταςκατεβατά φθοράς.Κι ούτε ένα λάθος γέλιου. Κάθεταιάκρη άκρη στην καρέκλανα μην…

ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗ ΣΩΜΑΤΙΑ                                                                             Στὸν Θωμᾶ Ἀργυρέα   Ἀπέχω πολὺ ἀπὸ τὸ νὰ κατανοήσω  Τὴν ἀλήθεια  Στὴν ρίζα τῶν ὄντων…

ΜΟΛΥΒΔΟΣ (Τζεόρτζε Μπακόβια) Τα μολυβένια φέρετρα κοιμόντουσαν βαθιά. Ρούχα κηδείας, λουλούδια μολυβένια πάνω στον τάφο μοναχός, φύσαγε ο αγέρας. Τα μολυβένια στέφανα τρίζανε στο βοριά. Ανάσκελα η μολυβένια αγάπη μου κοιμόταν. Για στρώμα της λουλούδια μολυβένια∙ της φωνάζω δυνατά. Μονάχος κοντά στο θάνατο, έκανε παγωνιά. Φτερούγες μολυβένιες πάνω μου αιωρούνταν.