“Eulalie” Edgar Allan Poe I dwelt alone In a world of moan, And my soul was a stagnant tide, Till the fair and gentle Eulalie became my blushing bride — Till the yellow-haired young Eulalie became my smiling bride. Ah, less — less bright The stars of the night Than the eyes of the radiant…

«Επιθυμίες» Κωνσταντίνος Καβάφης Σαν σώματα ωραία νεκρών που δεν εγέρασαν και τά κλεισαν, με δάκρυα, σε μαυσωλείο λαμπρό, με ρόδα στο κεφάλι και στα πόδια γιασεμιά – έτσ΄οι επιθυμίες μοιάζουν που επέρασαν, χωρίς να εκπληρωθούν’ χωρίς ν’ αξιωθεί καμιά της ηδονής μια νύχτα, ή ένα πρωί της φεγγερό. Γιώτα Αγγελοπούλου